რესტორანი გაქვს? სავსე მაგიდა ტელეფონის ეკრანზე იწყება

პარასკევი საღამოა. სამზარეულო მზადაა, პერსონალი დგას, კერძებიც გემრიელია.

ორი მაგიდა კი ცარიელია.

ამ დროს, შენგან სამასიოდე მეტრში, სამი ადამიანი დგას და დავობს, სად წავიდნენ სადილად. ტელეფონს იღებენ, Google-ში „რესტორანი ახლოს" წერენ და ორმოც წამში წყვეტენ საკითხს.

შენ ამ საუბარს ვერც კი გაიგებ. მაგრამ სწორედ იქ გადაწყდა, ცარიელი მაგიდა ცარიელი დარჩება თუ არა.

შემდეგ 3 წუთში გაჩვენებ, სად წყდება ეს არჩევანი და ორ შემოწმებას, რომელსაც ამ კვირაშივე თვითონ გააკეთებ.

ბრძოლა მაგიდისთვის შენს კარებთან არ იმართება

გვგონია, სტუმარს ქუჩაში ვიგებთ: ლამაზი ფასადით, მუსიკით, კარებთან გამოსული ოფიციანტით.

ოდესღაც მართლა ასე იყო. დღეს კი ის ადამიანი, ვისაც შენთან უნდა ისადილოს, შენს კარებამდე კი არა, ტელეფონის ეკრანამდე მოდის.

ჩათვალე, შენი პირველი დარბაზი უკვე Google-ის რუკაზეა. იქ ხედავს ფოტოებს, იქ კითხულობს, რას წერენ სხვები, იქ ეძებს მენიუსა და ფასს. და სანამ შენს ფასადს დაინახავს, უკვე გადაწყვეტილი აქვს, შემოვა თუ გვერდს აუვლის.

სტუმარი მაგიდას შენს კარებთან კი არა, ტელეფონის ეკრანზე ირჩევს.

შეიძლება იკითხო, რატომ არის ეს ასე მნიშვნელოვანი, თუ კერძები მართლაც გემრიელია. იმიტომ, რომ გემოს გასინჯვამდე ჯერ არჩევანია. და თუ არჩევანის წუთში ვერ გამოჩნდი, გემოს გასინჯვამდე საქმე აღარ მიდის.

1. სტუმარი ჯერ თვალით ჭამს

გახსენი შენივე პროფილი Google-ში ისე, თითქოს პირველად ხედავ. შემდეგ შეხედე პირველ ხუთ ფოტოს.

რას ხედავ? უმეტეს რესტორანს იქ ცარიელი დარბაზი უდევს, შენობის ფასადი და ლოგოიანი ბანერი. ეს ფოტოები არავის აშივებს.

მშიერი ადამიანი კი საჭმლის ფოტოს ეძებს: ცხელი ხაჭაპურის, ჩაშუშულის, ისეთი კადრის, სადაც ორთქლიც კი ჩანს.

ორი რამ, რაც ამ კვირაშივე მოგვარდება. პირველი: ატვირთე შენი ხუთი ყველაზე გაყიდვადი კერძის ახლო ხედი, დღის სინათლეზე გადაღებული. ტელეფონიც სავსებით საკმარისია. მეორე: ატვირთე მენიუ ფასებით და დაამატე რამდენიმე კადრი თვითონ დარბაზიდან, საღამოს განათებით.

ფასზე ცალკე გეტყვი: ბევრს ჰგონია, თუ ფასი არ წერია, კლიენტი დარეკავს და იკითხავს. სინამდვილეში კი არ რეკავს. უბრალოდ იმას ირჩევს, ვისაც ფასი აწერია.

დაფარული ფასი ზარს არ აჩენს. ის უბრალოდ კონკურენტთან აგზავნის სტუმარს.

2. შეფასება ვარსკვლავი კი არა, საუბარია

მეორე ადგილი, სადაც არჩევანი წყდება, შეფასებებია.

და აქ ერთი რამ ბევრს უკვირს: 4.9 ვარსკვლავი ოცი შეფასებით ხშირად სუსტად მუშაობს, ხოლო 4.5 ორასი შეფასებით ბევრად უკეთ გაამართლებს. იმიტომ, რომ ადამიანი სრულყოფილებას კი არ ეძებს, ცოცხალ ადგილს ეძებს.

და კიდევ ერთი, რასაც თითქმის არავინ აკეთებს: პასუხი.

როცა სტუმარი წერს „ძალიან გემრიელი იყო", ხოლო შენ ერთი წინადადებით მადლობას უხდი, ამას ის ოცი ადამიანი კითხულობს, ვინც ჯერ არ მოსულა. ხოლო როცა ვინმე უკმაყოფილოა, პასუხი კიდევ უფრო მნიშვნელოვანია: მშვიდი და თავაზიანი პასუხი ცუდ შეფასებას ნახევრად აუქმებს.

შეფასება კი უნდა ითხოვო. არც ყველასგან, არც ყოველთვის და არც ზედმეტი დაჟინებით. არამედ მაშინ, როცა სტუმარი კმაყოფილი დგება მაგიდიდან. სწორედ იმ წუთს უნდა სთხოვოს ოფიციანტმა ორი სიტყვა Google-ზე და QR კოდიც იქვე მიაწოდოს.

ჩათვალე, კვირაში სამი ახალი შეფასება. თვეში თორმეტი გამოდის, წელიწადში კი ას ორმოცდაათამდე. ეს ის რიცხვია, რომელსაც შენი კონკურენტი ვერ დაეწევა.

დასკვნა

ცარიელი მაგიდა იშვიათად არის ცარიელი იმიტომ, რომ ცუდად ამზადებ.

ის ხშირად იმიტომ არის ცარიელი, რომ იმ ადამიანმა, ვისაც სწორედ ახლა შია და შენგან ხუთი წუთის სავალზეა, შენს პროფილს გვერდი აუარა: ფოტოებში საჭმელი არ ჩანდა, მენიუ არსად იყო და ბოლო შეფასება შარშანდელი გახლდათ.

ორივეს შენ თვითონ ასწორებ. არც ფოტოგრაფი გჭირდება და არც სააგენტო. ერთი საღამო და ერთი ტელეფონი სავსებით საკმარისია.

ყველაზე იაფი სტუმარი ის არის, ვინც უკვე გეძებს და ვერ გპოულობს.

შემდეგ შეხვედრამდე,
რატი