შენს ტექსტს ბოლომდე არავინ კითხულობს? აი, 3 შეცდომა

დაწერე პოსტი. სიტყვები კარგად შეარჩიე, ორჯერ გადაიკითხე და გამოაქვეყნე.

ორ საათში ნახე: ოთხასი ნახვა, ორი მოწონება, კომენტარი კი არცერთი.

ტექსტი ცუდი არ იყო. უბრალოდ, ბოლომდე არავინ მივიდა.

შემდეგ 3 წუთში გაჩვენებ სამ შეცდომას, რომელიც შენს ტექსტს მოსაწყენს ხდის, და რა უნდა დაწერო მათ ნაცვლად.

ცული გჭირდება, სველი მაკარონი კი გიჭირავს

წარმოიდგინე კაცი, რომელსაც ხის მოჭრა უნდა. ხელში ცულის ნაცვლად მოხარშული მაკარონი უჭირავს.

ურტყამს. ისევ ურტყამს. ოფლში იწურება. ხე კი ადგილიდან არც კი იძვრის.

პრობლემა ის არ არის, რომ საკმარისად არ ცდილობს. პრობლემა იარაღშია.

სუსტი ტექსტი ხეს არ ჭრის. ის მხოლოდ შენს დროსა და ბიუჯეტს ჭამს.

და აქ ერთი რამ პირდაპირ გეტყვი: მარკეტინგში ყველაზე მძიმე ცოდვა ცუდი ტექსტი არ არის. ყველაზე მძიმე ცოდვა მოსაწყენი ტექსტია.

ცუდ ტექსტზე ადამიანი მაინც რეაგირებს. მოსაწყენს კი უბრალოდ ჩასქროლავს და ორ წამში დაივიწყებს.

სამი რამ ხდის ტექსტს მოსაწყენს. სამივე ადვილი გასასწორებელია.

1. ყელს იწმენდ, სანამ საქმეს იტყვი

წერილი ასე იწყება:

„გამარჯობა, იმედია კარგად ხართ. ვიცი, რომ ძალიან დაკავებული ხართ, ამიტომ დიდ დროს არ წაგართმევთ. მინდოდა მოკლედ მოგაწოდოთ ინფორმაცია ჩვენი ახალი შემოთავაზების შესახებ…"

ოთხი წინადადება. საქმე ჯერ არც დაწყებულა.

(სამწუხაროდ, ჩემი ძველი წერილებიც ზუსტად ასე იწყებოდა. და მერე მიკვირდა, პასუხს რატომ არ მიბრუნებდნენ.)

ადამიანი, რომელიც შენს ტექსტს კითხულობს, შენს ბოდიშს არ ელოდება. ის ერთ კითხვას უპასუხებს: „ეს რატომ მეხება მე?"

ამიტომ წაშალე პირველი აბზაცი. თითქმის ყოველთვის სწორედ ის არის ზედმეტი.

შეადარე:

„ორშაბათიდან ფასი იზრდება. თუ ძველი ფასით გინდა, ამ კვირაშივე დაგვიკავშირდი."

ორი წინადადება და ყველაფერი ითქვა.

2. ნებართვას ითხოვ, როცა თქმა გჭირდება

მეორე შეცდომა უფრო ჩუმია, მაგრამ ისევე ძვირი გიჯდება.

„შესაძლებელია განხილულ იქნას თანამშრომლობის საკითხი." „იქნებ დაგაინტერესოთ." „გვინდოდა შეგვეთავაზებინა."

წაიკითხე ხმამაღლა. ასე ცოცხალი ადამიანი არ ლაპარაკობს.

შეიძლება იკითხო, რა უშავს თავაზიანობას. ამაზე გეტყვი, რომ ეს თავაზიანობა არ არის. ეს ყოყმანია, რომელიც ქაღალდზევე ჩანს.

თუ შენ თვითონ არ ხარ დარწმუნებული იმაში, რასაც სთავაზობ, მკითხველიც ვერ დარწმუნდება.

შეადარე:

„პარასკევს, 5 საათზე ვხვდებით. ორ საკითხს გავივლით. ნუ დააგვიანებ."

იგივე შინაარსი. სხვაობა მხოლოდ იმაშია, ვინ ხელმძღვანელობს საუბარს.

ზრდილობიანად წერა ერთია. ყოველ წინადადებაში ბოდიშის მოხდა კი სულ სხვა.

3. ჭკვიანურად წერ და არავინ გიგებს

მესამე შეცდომას ყველაზე ხშირად ის უშვებს, ვინც საქმე ნამდვილად კარგად იცის.

„ვახორციელებთ თქვენი ციფრული არხების ოპტიმიზაციას და ვზრდით კონვერსიის მაჩვენებელს."

ეს წინადადება პროფესიონალურად ჟღერს. ერთი პრობლემა აქვს: მკითხველმა არ იცის, ეს რას ნიშნავს.

და როცა ადამიანი ვერ იგებს, ის არ იკითხავს. ის უბრალოდ მიდის.

იგივე აზრი ადამიანურ ენაზე:

„გავაკეთებთ ისე, რომ Google-ში გნახონ და დაგირეკონ."

ერთი წინადადება, არცერთი გაუგებარი სიტყვა, და ყველამ იცის, რას ჰპირდები.

მარტივი წესი: დაწერე ისე, რომ შენმა ბებიამ გაიგოს. თუ მას ცალკე უნდა აუხსნა, რას ნიშნავს ესა თუ ის სიტყვა, ის სიტყვა ტექსტში არ უნდა ეწეროს.

რთული სიტყვები ჭკუას არ ამტკიცებს. უბრალოდ მანძილს ქმნის შენსა და კლიენტს შორის.

დასკვნა

სამივე შეცდომას ერთი ფესვი აქვს: წერ იმისთვის, რომ თავი დაიცვა, და არა იმისთვის, რომ გაგიგონ.

გრძელი შესავალი გიცავს უხერხულობისგან. ყოყმანი გიცავს უარისგან. რთული სიტყვები კი გიცავს იმისგან, რომ ვინმემ შეგედავოს.

მკითხველი კი სამივეს ერთნაირად კითხულობს: მოსაწყენად.

ამიტომ, სანამ შემდეგ ტექსტს გამოაქვეყნებ, სამი რამ გააკეთე: წაშალე პირველი აბზაცი, ყოველი „იქნებ" ზმნად გადააკეთე და ერთი ჟარგონი ჩაანაცვლე იმით, რასაც ხმამაღლა იტყოდი.

სამივე უფასოა და სამივე ერთ წუთში კეთდება. და თუ ამას არ გააკეთებ, ყველაზე ძვირი რეკლამაც ვერ გაამართლებს.

არ ყიდის ის, ვინც ლამაზად წერს. ყიდის ის, ვისაც ბოლომდე კითხულობენ.

შემდეგ შეხვედრამდე,
რატი