რეკლამას ბევრი ხედავს, არავინ მოქმედებს? ბოლო წინადადება გაკლია

რეკლამა გაუშვი. ფოტო ლამაზია, ტექსტიც კარგად დაწერე, ნახვებიც მოდის.

ერთი კვირა გავიდა. ზარი არ არის, წერილი არ არის, სიჩუმეა.

ზიხარ და ფიქრობ: ხალხს ხომ მოსწონს? კომენტარებიც წერია, გულებიც. მაშ, სად დაიკარგა კლიენტი?

შემდეგ 3 წუთში გაჩვენებ, სად წყდება ეს ყველაფერი და ორ შემოწმებას, რომელსაც დღესვე გაუკეთებ შენს რეკლამას.

საღამო, რომელსაც გაგრძელება არ მოჰყვა

წარმოიდგინე პაემანი, რომელიც იდეალურად ჩაიარა. რესტორანი კარგი შეარჩიე, საუბარი არ შეწყვეტილა, ორივე იცინოდით.

მერე კარებთან მიხვედი, უთხარი „კარგი ღამე" და წახვედი.

ცუდი არაფერი გიქნია. უბრალოდ, არ გითქვამს, გინდა თუ არა შემდეგი შეხვედრა.

ჩათვალე, სწორედ ასე მთავრდება იმ რეკლამების უმეტესობა, რომელსაც ჩვენს ბაზარზე ვხედავ. ფოტო ლამაზია, ტექსტი გამართული, შეთავაზებაც კარგი გაქვს. ბოლოს კი ადამიანს არაფერს სთხოვ.

კარგი რეკლამა, რომელსაც თხოვნა არ მოჰყვება, ლამაზი საღამოა გაგრძელების გარეშე.

შეიძლება იკითხო, რატომ უნდა ვთხოვო რამე, თუ შეთავაზება თავისთავად კარგია. იმიტომ, რომ ვინც სქროლავს, მას საკუთარი თავი უფრო აინტერესებს, ვიდრე შენ. ის შენს რეკლამას ორ წამს უთმობს და ამ ორ წამში ან ეუბნები, რა უნდა გააკეთოს, ან ის შემდეგ პოსტზე გადადის.

იმ ერთ სტრიქონს, რომელიც ბოლოში უნდა ეწეროს, მოქმედების თხოვნა ჰქვია. და სწორედ ის აკლია იმ რეკლამების უმეტესობას, რომელიც ფულს ჭამს და შედეგს არ აბრუნებს.

1. ერთი რეკლამა, ერთი მოქმედება

ყველაზე გავრცელებული შეცდომა ესაა: ერთ პოსტში ხუთ კარს უჩვენებ ადამიანს.

„მოგვწერე პირადში, ან დაგვირეკე, ან შემოგვიარე, ან ნახე საიტი, ან გამოგვყევი გვერდზე."

გგონია, არჩევანი მიეცი. სინამდვილეში კი დაბნეულობა აჩუქე. დაბნეული ადამიანი არაფერს ირჩევს, ის უბრალოდ სქროლავს.

ხუთი კარი ერთ კარზე მეტს არ ნიშნავს. ხუთი კარი ნიშნავს, რომ ადამიანი არც ერთში არ შევა.

ერთ რეკლამას ერთი მიზანი უნდა ჰქონდეს. თუ ზარი გინდა, მაშინ მთელი ტექსტი ზარისკენ მიდის. თუ შეკვეთა გინდა, მაშინ ყოველი წინადადება შეკვეთისკენ მიდის. დანარჩენი, რაც არ უნდა კარგი იყოს, ხელს უშლის.

და ეს ერთი კარი თვალით უნდა ჩანდეს. ტექსტის მეხუთე აბზაცში ჩამალული „მოგვწერეთ" იმის ტოლფასია, რომ საერთოდ არაფერი გეწეროს: იმ აბზაცამდე თითქმის არავინ ჩადის. თხოვნა ბოლოს, ცალკე სტრიქონად და მარტივი სიტყვებით უნდა იდგეს.

2. თქვი ზუსტად, რა უნდა გააკეთოს და რატომ ახლა

ახლა შეხედე იმ ბოლო სტრიქონს, რომელიც უკვე გიწერია.

თუ იქ წერია „დაინტერესების შემთხვევაში დაგვიკავშირდით", ეს თხოვნა არ არის. ეს თავაზიანი დამშვიდობებაა.

სამი რამ, რაც ამ ერთ სტრიქონს მუშა სტრიქონად აქცევს.

პირველი, ცოცხალი ზმნა: „დაჯავშნე", „შეუკვეთე", „მოგვწერე", „დარეკე". არც „შესაძლებელია დაკავშირება" და არც „მოხარული ვიქნებით", არამედ ის ერთი სიტყვა, რომელიც მოქმედებას ნიშნავს.

მეორე, სარგებელი და არა დავალება. „მოგვწერე" დავალებაა. „მოგვწერე და გეტყვი, რა ჯდება კონკრეტულად შენს შემთხვევაში" უკვე სარგებელია. ადამიანი მაშინ იწყებს მოქმედებას, როცა ხედავს, რას იღებს სამაგიეროდ.

მესამე, მიზეზი, თუ რატომ ახლა. „ამ კვირაში სამი ადგილიღა დაგვრჩა", „შეკვეთა ხვალამდე მიიღება", „ფასი პირველი რიცხვიდან იცვლება". ერთი პირობით: ეს სიმართლე უნდა იყოს. მოგონილი ვადა ერთხელ იმუშავებს, მერე კი ნდობას წაგართმევს.

და ბოლოს, სიმარტივე. თუ ადამიანს სამი ნაბიჯის გადადგმა უწევს, სანამ დაგიკავშირდება, მეორე ნაბიჯზე დაგკარგავს. ერთი ღილაკი, ერთი ნომერი, ერთი მოკლე ფორმა. ფორმაში ყოველი ზედმეტი ველი იმ ფულს ჭამს, რომელიც რეკლამაში უკვე გადაიხადე. ჩათვალე, ფუჭად გასროლილი ხარჯია.

დასკვნა

რეკლამა იშვიათად ვერ ამართლებს იმიტომ, რომ ფოტო ცუდია ან ბიუჯეტი პატარა გაქვს.

ბევრად უფრო ხშირად ის იმიტომ ვერ ამართლებს, რომ ბოლოში ერთი წინადადება აკლია: ის, რომელიც ადამიანს ეუბნება, რა გააკეთოს შემდეგ და რას მიიღებს ამის სანაცვლოდ.

შენ უკვე გყავს ადამიანები, ვისაც შენი შეთავაზება მოსწონს. ისინი შენს ნახვებში არიან და იმას ელოდებიან, რომ სთხოვო.

ეს ცვლილება არც ახალ ფოტოს ითხოვს და არც დამატებით ბიუჯეტს. ერთი სტრიქონია, რომელსაც დღესვე გადაწერ.

ვინც არაფერს ითხოვს, არაფერს იღებს.

შემდეგ შეხვედრამდე,
რატი