სილამაზის სალონი გაქვს? აი, როგორ გაივსოს კალენდარი სამშაბათსაც

სამშაბათი, დღის ორი საათი. სალონში ორი ოსტატი დგას, ფონზე მუსიკა ჩართულია, ტელეფონი კი დუმს.

შაბათს პირიქითაა: ყველა სავარძელი დაკავებულია, ორ ადამიანს ვერ იღებ და ბოდიშს იხდი.

ერთი და იგივე სალონი. იგივე ოსტატები. სხვაობა მხოლოდ დღეშია.

შემდეგ 3 წუთში გაჩვენებ, საიდან იწყება სავსე კალენდარი და ორ ცვლილებას, რომელსაც უახლოეს კვირაშივე გაუკეთებ შენს სალონს.

შენ ვარცხნილობას კი არა, დროს ყიდი

წარმოიდგინე მაღაზია, სადაც შამპუნი თაროზე დევს. თუ ის დღეს არ გაიყიდა, ხვალ გაიყიდება. თარო ითმენს.

შენი სალონი ასე არ მუშაობს.

სამშაბათის ის ორი საათი ერთხელ მოდის. თუ ცარიელი გავიდა, აღარსად ინახება: არც თაროზე და არც საწყობში. ჩათვალე, იმ საათს გასაყიდად ვეღარასდროს გამოიტან.

მაღაზიას საწყობი აქვს. შენ კი მხოლოდ კალენდარი გაქვს.

ამიტომ სალონის მთავარი კითხვა არ არის „როგორ მოვიზიდო მეტი ხალხი". მთავარი კითხვა ესაა: როგორ გაივსოს ის საათები, რომლებიც ისედაც არსებობს.

შეიძლება იკითხო, რატომ არ წყდება ეს ყველაფერი უბრალოდ რეკლამით. იმიტომ, რომ რეკლამა ახალ ადამიანს მოგიყვანს, ხოლო კალენდარს ყველაზე იაფად ის ავსებს, ვინც შენს სავარძელში უკვე იჯდა.

ორი რამ ავსებს ამ საათებს: ვინც უკვე გყავს და ვინც ჯერ არ გიცნობს. მოდი, ორივეზე ცალკე ვილაპარაკოთ.

1. დაბრუნების თარიღი სავარძელშივე იწერება

კლიენტი ადგება, სარკეში იყურება, კმაყოფილია, გიხდის ფულს და გადის.

შენ კი ეუბნები: „გმადლობთ, გელოდებით!"

ეს დაჯავშნა არ არის. ეს ლოდინის დაწყებაა.

სამი კვირის შემდეგ იმავე ადამიანს თმა ისევ დასჭირდება. კითხვა მხოლოდ ისაა, შენთან მოვა თუ იმასთან, ვინც პირველი მოაგონდება.

სწორედ ამიტომ იწერება დაბრუნების თარიღი მაშინ, როცა ის ჯერ კიდევ სავარძელში ზის და სარკეში კმაყოფილი იყურება. არც მეორე დღეს, არც სამი კვირის მერე მესიჯით, არამედ იქვე, ადგილზე.

„ამ ფერს დაახლოებით სამი კვირა უჭირავს. მოდი, ახლავე ჩაგწერ იმავე დღეს, იმავე საათზე. თუ არ გამოგივა, გადავწერთ."

ეს არც ზეწოლაა და არც გაყიდვა. ეს ზრუნვაა, რომელსაც თარიღი აქვს.

და ერთი წვრილმანი, რომელიც ბევრს ცვლის: ჩაწერე შენ, ადგილზე, შენსავე ჟურნალში.

„მოგვწერეთ, როცა მოგინდებათ" ლოდინია. ჩაწერილი თარიღი კი გეგმა.

2. ახალი კლიენტი შენს ნამუშევარს ტელეფონში ეძებს

ახლა მეორე ნახევარი: ის, ვინც ჯერ არ გიცნობს.

როცა ადამიანს ახალი სალონი სჭირდება, ის უბანში არ დადის და ვიტრინებს არ ათვალიერებს. ის ტელეფონს იღებს და ორ რამეს აკეთებს: ეძებს რუკაზე, რომელი სალონია ახლოს, შემდეგ კი უყურებს, როგორია ნამუშევარი.

ამიტომ Google Maps-ზე შენი სალონი ღია კარივით უნდა ჩანდეს: მისამართი, სამუშაო საათები, ტელეფონი და, რაც მთავარია, ფოტოები.

და აქ ყველაზე ხშირი შეცდომაა: ინტერიერის ათი ფოტო დევს, ნამუშევრის კი ორი.

ინტერიერის ფოტო შენს სალონს აჩვენებს. ნამუშევრის ფოტო კი მას აჩვენებს, როგორი გამოვა თვითონ.

მარტივი წესი: ყოველ დღეს ერთი ნამუშევარი გადაუღე. ერთი ფოტო მუშაობის დაწყებამდე, ერთიც ბოლოს, ერთი და იმავე კუთხიდან და ერთსა და იმავე შუქზე. ეს არც ფოტოგრაფს ითხოვს და არც სტუდიას: ტელეფონი და ფანჯარასთან ერთი ადგილი გეყოფა.

მეორე რამ, რაზეც არჩევანი წყდება, შეფასებებია.

ორი სალონი ერთმანეთის გვერდითაა. ერთს სამი შეფასება აქვს, მეორეს ორმოცდაათი. მესამე ადამიანი მეორეს აირჩევს, თუნდაც პირველში უკეთესი ოსტატები მუშაობდნენ.

შეფასებას კი მაშინ ითხოვ, როცა ადამიანი ყველაზე კმაყოფილია: სწორედ იმ წუთში, როცა სარკეში იყურება. არა მეორე დღეს მესიჯით, არამედ იქვე: „თუ მოგეწონათ, დაგვიწერეთ ორი სიტყვა Google-ზე, ძალიან დაგვეხმარება."

ერთი კითხვა დღეში, თითო კმაყოფილ კლიენტთან. თვის ბოლოს შენი სალონი რუკაზე სულ სხვანაირად გამოიყურება.

დასკვნა

სალონი, სადაც მუდამ ხალხია, იშვიათად ისაა, ვინც ყველაზე მეტს ხარჯავს რეკლამაში.

ეს ის სალონია, საიდანაც კლიენტი თარიღით გადის და რომლის ნამუშევარიც ტელეფონში ჩანს.

ორივე ცვლილება უფასოა. პირველი ერთი წინადადებაა სავარძელთან, მეორე კი დღეში ერთი ფოტო. და თუ ამ ორს არ აკეთებ, ყველაზე ძვირი რეკლამაც ვერ გაამართლებს.

სამშაბათის ცარიელი საათები ერთბაშად არ ივსება. ისინი თითო ჩაწერილი თარიღით ივსება.

სავსე კალენდარი რეკლამით არ იწყება. ის იმ ერთი კითხვით იწყება, რომელსაც სავარძელთან სვამ.

შემდეგ შეხვედრამდე,
რატი